Opis
Wieża Wiatrów to ośmioboczna marmurowa wieża na Agorze Rzymskiej w Atenach, zwieńczona ośmioma reliefami bogów wiatrów. To jedyna zachowana wieża zegarowa z klasycznej starożytności i jeden z nielicznych antycznych budynków, które stoją niemal w całości.
Odpowiadała na dwa pytania: która godzina i skąd wieje wiatr? Ma 12 metrów wysokości i około 8 metrów średnicy, wznosi się na trzech stopniach. Ponad dwa tysiące lat temu Ateńczycy na targu patrzyli na nią w poszukiwaniu odpowiedzi.
Spójrz na górę ścian. Każdy z ośmiu boków zdobi skrzydlaty bóg, nieco większy od człowieka: Boreasz od północy, Zefir od zachodu i pozostali pomiędzy nimi, każdy z tym, co niesie jego wiatr. Pod nimi znajduje się osiem zegarów słonecznych, po jednym na każdej ścianie. Nad nimi biegnie gzyms z lwimi głowami, pełniącymi funkcję rynien.
Na dachu brązowy Tryton obracał się z wiatrem, wskazując jego kierunek. W środku działał zegar wodny, zasilany wodą spływającą z Akropolu. Mechanizm zaginął, ale w podłodze zachowały się otwory i kanały.
Data jest niepewna, ale wieża istniała już około 50 roku p.n.e., a pisarz Warron wspominał o niej około 37 roku p.n.e. Projektantem był Andronikos z Kyrrhos, który podobno napisał książkę o wiatrach.
Jej przeznaczenie zmieniało się przez wieki, ale nigdy nie została opuszczona. Krzyż na wewnętrznej ścianie i ślady malowideł wskazują, że prawdopodobnie była martyrium jednego z apostołów. Później derwisze kadirijscy odprawiali tu swoje rytuały i wykuli w jej murze niszę modlitewną.
Jej sława sięgnęła daleko: Obserwatorium Radcliffe’a w Oksfordzie zwieńcza jej kopia.
Greckie imię, Aerides, oznacza „wiejące wiatry”, a znana jest też jako Zegar Kyrrestesa.
Jej wysoka konstrukcja miała umieścić zegary słoneczne i wiatrowskaz tam, gdzie widziała je cała Agora, co czyni z niej wczesny przykład wieży zegarowej. Budynek miał też dwa portyki z kolumnami, z których zachowały się tylko dolne części trzech.
Odpowiadała na dwa pytania: która godzina i skąd wieje wiatr? Ma 12 metrów wysokości i około 8 metrów średnicy, wznosi się na trzech stopniach. Ponad dwa tysiące lat temu Ateńczycy na targu patrzyli na nią w poszukiwaniu odpowiedzi.
Spójrz na górę ścian. Każdy z ośmiu boków zdobi skrzydlaty bóg, nieco większy od człowieka: Boreasz od północy, Zefir od zachodu i pozostali pomiędzy nimi, każdy z tym, co niesie jego wiatr. Pod nimi znajduje się osiem zegarów słonecznych, po jednym na każdej ścianie. Nad nimi biegnie gzyms z lwimi głowami, pełniącymi funkcję rynien.
Na dachu brązowy Tryton obracał się z wiatrem, wskazując jego kierunek. W środku działał zegar wodny, zasilany wodą spływającą z Akropolu. Mechanizm zaginął, ale w podłodze zachowały się otwory i kanały.
Data jest niepewna, ale wieża istniała już około 50 roku p.n.e., a pisarz Warron wspominał o niej około 37 roku p.n.e. Projektantem był Andronikos z Kyrrhos, który podobno napisał książkę o wiatrach.
Jej przeznaczenie zmieniało się przez wieki, ale nigdy nie została opuszczona. Krzyż na wewnętrznej ścianie i ślady malowideł wskazują, że prawdopodobnie była martyrium jednego z apostołów. Później derwisze kadirijscy odprawiali tu swoje rytuały i wykuli w jej murze niszę modlitewną.
Jej sława sięgnęła daleko: Obserwatorium Radcliffe’a w Oksfordzie zwieńcza jej kopia.
Greckie imię, Aerides, oznacza „wiejące wiatry”, a znana jest też jako Zegar Kyrrestesa.
Jej wysoka konstrukcja miała umieścić zegary słoneczne i wiatrowskaz tam, gdzie widziała je cała Agora, co czyni z niej wczesny przykład wieży zegarowej. Budynek miał też dwa portyki z kolumnami, z których zachowały się tylko dolne części trzech.