Opis
Teatr Dionizosa to starożytny teatr pod gołym niebem wykuty w południowym zboczu Akropolu w Atenach, miejsce, gdzie dorastał zachodni dramat. Często zwany najstarszym teatrem na świecie, jest szerokim wachlarzem kamiennych siedzeń spoglądających na okrągłą orchestrę, ze skałą Akropolu w tle.
Ajschylos, Sofokles, Eurypides, Arystofanes: ich sztuki wystawiano tu na oczach całego miasta. Teatr należał do sanktuarium Dionizosa, boga wina i teatru, a podczas Dionizji Miejskich dramaturdzy rywalizowali o nagrodę. Widownia siedziała początkowo na drewnianych ławach i na gołym zboczu.
Pierwsze sztuki nie były nawet tu wystawiane. Na Agorze zawaliły się drewniane trybuny zbudowane dla widzów i ta katastrofa być może przeniosła przedstawienia na to zbocze.
Za chórem stała skene, drewniana dekoracja informująca widzów, gdzie toczy się akcja, oraz dźwig, który mógł sprowadzić lecącego boga, jak w Medei Eurypidesa.
To, co zostało, to głównie teatr przebudowany w IV wieku p.n.e. przez męża stanu Likurga, który zarządzał finansami miasta: kamienne siedzenia w trzynastu klinach, 78 rzędów, dla nawet 25 000 widzów. Kamienne stopnie lekko opadają, więc siedzenia są pochylone do przodu.
Najlepsze miejsca wciąż tam są. W pierwszych rzędach marmurowe trony zarezerwowano dla kapłanów i urzędników, każdy z wyrytym imieniem, a środkowy należał do kapłana Dionizosa. Na dole, w orchestrze, okrągłym placu, gdzie śpiewał i tańczył chór, posadzka z kolorowego marmuru pochodzi z czasów rzymskich.
Rzymianie zmieniali teatr nie raz. Marmurowa bariera zamknęła orchestrę, być może, by chronić widzów podczas walk gladiatorów. Cesarz Neron kazał wyryć swoje imię na froncie sceny; zostało zatarte jeszcze w starożytności.
Po V wieku n.e. teatr porzucono, jego orchestra stała się dziedzińcem chrześcijańskiej bazyliki, a widownia kamieniołomem. Leżał pogrzebany i zapomniany aż do wykopalisk w 1861 roku.
Koniecznie zobacz
• Miejsca honorowe w pierwszym rzędzie.
• Tron kapłana Dionizosa.
• Orchestrę.
• Rzymską barierę i Bema Phaidrosa.
Czy wiesz, że…?
• Bogowie w sztukach mogli wlatywać na dźwigu, jak w Medei Eurypidesa, a malowana dekoracja, skene, mówiła widzom, gdzie toczy się akcja.
• Niektóre trony wciąż noszą imiona kapłanów i urzędników, którzy na nich siedzieli.
Ajschylos, Sofokles, Eurypides, Arystofanes: ich sztuki wystawiano tu na oczach całego miasta. Teatr należał do sanktuarium Dionizosa, boga wina i teatru, a podczas Dionizji Miejskich dramaturdzy rywalizowali o nagrodę. Widownia siedziała początkowo na drewnianych ławach i na gołym zboczu.
Pierwsze sztuki nie były nawet tu wystawiane. Na Agorze zawaliły się drewniane trybuny zbudowane dla widzów i ta katastrofa być może przeniosła przedstawienia na to zbocze.
Za chórem stała skene, drewniana dekoracja informująca widzów, gdzie toczy się akcja, oraz dźwig, który mógł sprowadzić lecącego boga, jak w Medei Eurypidesa.
To, co zostało, to głównie teatr przebudowany w IV wieku p.n.e. przez męża stanu Likurga, który zarządzał finansami miasta: kamienne siedzenia w trzynastu klinach, 78 rzędów, dla nawet 25 000 widzów. Kamienne stopnie lekko opadają, więc siedzenia są pochylone do przodu.
Najlepsze miejsca wciąż tam są. W pierwszych rzędach marmurowe trony zarezerwowano dla kapłanów i urzędników, każdy z wyrytym imieniem, a środkowy należał do kapłana Dionizosa. Na dole, w orchestrze, okrągłym placu, gdzie śpiewał i tańczył chór, posadzka z kolorowego marmuru pochodzi z czasów rzymskich.
Rzymianie zmieniali teatr nie raz. Marmurowa bariera zamknęła orchestrę, być może, by chronić widzów podczas walk gladiatorów. Cesarz Neron kazał wyryć swoje imię na froncie sceny; zostało zatarte jeszcze w starożytności.
Po V wieku n.e. teatr porzucono, jego orchestra stała się dziedzińcem chrześcijańskiej bazyliki, a widownia kamieniołomem. Leżał pogrzebany i zapomniany aż do wykopalisk w 1861 roku.
Koniecznie zobacz
• Miejsca honorowe w pierwszym rzędzie.
• Tron kapłana Dionizosa.
• Orchestrę.
• Rzymską barierę i Bema Phaidrosa.
Czy wiesz, że…?
• Bogowie w sztukach mogli wlatywać na dźwigu, jak w Medei Eurypidesa, a malowana dekoracja, skene, mówiła widzom, gdzie toczy się akcja.
• Niektóre trony wciąż noszą imiona kapłanów i urzędników, którzy na nich siedzieli.