Opis
Świątynia Hefajstosa to doryska marmurowa świątynia na niskim wzgórzu nad Agorą starożytną w Atenach i jedna z najlepiej zachowanych świątyń greckich na świecie. Stoi niemal w całości, z kolumnami, dachem i ścianami, i to miejsce, gdzie można zobaczyć, jak naprawdę wyglądała świątynia epoki klasycznej.
Przez stulecia wszyscy nazywali ją Tezejonem, przekonani, że kryje kości herosa Tezeusza. Znalezione w środku inskrypcje rozstrzygnęły sprawę: należała do Hefajstosa, boga ognia i kuźni. Pasuje to, bo wokół pracowali garncarze i kowale.
Sekret jej przetrwania jest prosty: nigdy nie stała pusta.
Prace ruszyły w 449 roku p.n.e., za Peryklesa, ale ciągnęły się dziesięciolecia, bo pieniądze i robotnicy szli na Partenon. Dach i brązowe posągi Hefajstosa i Ateny pojawiły się dopiero około 420 roku p.n.e. W III wieku p.n.e. posadzono wokół niej mały ogród z granatów, mirtów i wawrzynów.
To niewielka świątynia, długa na około 32 metry i szeroka na 14, z sześcioma kolumnami na krótszych bokach i trzynastoma na dłuższych. Zbudowano ją z marmuru z góry Penteli, ma też wewnętrzną kolumnadę, a jej architekt jest nieznany: uczeni nazywają go po prostu Mistrzem Hefajstejonu.
Warto przyjrzeć się rzeźbom. Z jej 68 metop wyrzeźbiono tylko 18. Metopy frontu wschodniego pokazują prace Heraklesa, a cztery najbardziej wysunięte na wschód na każdym z dłuższych boków prace Tezeusza.
Fryzy nad portykami pokazują Tezeusza walczącego z Pallantydami oraz Lapitów z Centaurami. W tympanonach były Narodziny Ateny i Powrót Hefajstosa na Olimp.
Co roku podczas święta Chalkeia rzemieślnicy miasta zamykali warsztaty i szli w pochodzie, by uczcić boga i Atenę, patronkę tkactwa. Tego dnia zaczynano przygotowywać nową szatę Ateny na Wielkie Panatenaje.
Około 700 roku n.e. stała się kościołem świętego Jerzego Akamatesa. Ostatnią mszę odprawiono w 1833 roku, by uczcić przybycie Ottona, nowego króla Grecji, którego oficjalnie powitano tu w następnym roku.
Potem służyła jako miejsce pochówku Europejczyków wyznania innego niż prawosławne, wśród nich filhellenów, którzy oddali życie w greckiej wojnie o niepodległość, a do 1934 roku jako muzeum.
Koniecznie zobacz
• Metopy frontu wschodniego.
• Fryzy z Tezeuszem i Centaurami.
• Rzeźby tympanonów i portyków.
Czy wiesz, że…?
• „Akamates” może znaczyć „leniuch”: za Osmanów kościół otwierano tylko raz w roku, w dzień świętego Jerzego.
• Podczas wykopalisk znaleziono tu płytę z grobu George'a Watsona, z łacińskim epitafium napisanym przez lorda Byrona.
• Wiele późniejszych budowli ją naśladowało, od angielskiego parku po Vermont State House.
Przez stulecia wszyscy nazywali ją Tezejonem, przekonani, że kryje kości herosa Tezeusza. Znalezione w środku inskrypcje rozstrzygnęły sprawę: należała do Hefajstosa, boga ognia i kuźni. Pasuje to, bo wokół pracowali garncarze i kowale.
Sekret jej przetrwania jest prosty: nigdy nie stała pusta.
Prace ruszyły w 449 roku p.n.e., za Peryklesa, ale ciągnęły się dziesięciolecia, bo pieniądze i robotnicy szli na Partenon. Dach i brązowe posągi Hefajstosa i Ateny pojawiły się dopiero około 420 roku p.n.e. W III wieku p.n.e. posadzono wokół niej mały ogród z granatów, mirtów i wawrzynów.
To niewielka świątynia, długa na około 32 metry i szeroka na 14, z sześcioma kolumnami na krótszych bokach i trzynastoma na dłuższych. Zbudowano ją z marmuru z góry Penteli, ma też wewnętrzną kolumnadę, a jej architekt jest nieznany: uczeni nazywają go po prostu Mistrzem Hefajstejonu.
Warto przyjrzeć się rzeźbom. Z jej 68 metop wyrzeźbiono tylko 18. Metopy frontu wschodniego pokazują prace Heraklesa, a cztery najbardziej wysunięte na wschód na każdym z dłuższych boków prace Tezeusza.
Fryzy nad portykami pokazują Tezeusza walczącego z Pallantydami oraz Lapitów z Centaurami. W tympanonach były Narodziny Ateny i Powrót Hefajstosa na Olimp.
Co roku podczas święta Chalkeia rzemieślnicy miasta zamykali warsztaty i szli w pochodzie, by uczcić boga i Atenę, patronkę tkactwa. Tego dnia zaczynano przygotowywać nową szatę Ateny na Wielkie Panatenaje.
Około 700 roku n.e. stała się kościołem świętego Jerzego Akamatesa. Ostatnią mszę odprawiono w 1833 roku, by uczcić przybycie Ottona, nowego króla Grecji, którego oficjalnie powitano tu w następnym roku.
Potem służyła jako miejsce pochówku Europejczyków wyznania innego niż prawosławne, wśród nich filhellenów, którzy oddali życie w greckiej wojnie o niepodległość, a do 1934 roku jako muzeum.
Koniecznie zobacz
• Metopy frontu wschodniego.
• Fryzy z Tezeuszem i Centaurami.
• Rzeźby tympanonów i portyków.
Czy wiesz, że…?
• „Akamates” może znaczyć „leniuch”: za Osmanów kościół otwierano tylko raz w roku, w dzień świętego Jerzego.
• Podczas wykopalisk znaleziono tu płytę z grobu George'a Watsona, z łacińskim epitafium napisanym przez lorda Byrona.
• Wiele późniejszych budowli ją naśladowało, od angielskiego parku po Vermont State House.