Opis
Świątynia Ateny Nike to najmniejsza świątynia na Akropolu w Atenach: maleńka budowla z białego marmuru z czterema smukłymi kolumnami jońskimi na każdym końcu, usadowiona na stromym bastionie po prawej stronie wejścia. Zbudowano ją dla Ateny jako bogini zwycięstwa, w nadziei na wygranie długiej wojny ze Spartą.
Nike, bogini zwycięstwa, jest zwykle przedstawiana ze skrzydłami. Nie tu. Ateńczycy nazywali później jej posąg Bezskrzydłą Wiktorią i narodziła się opowieść: odebrali jej skrzydła, by nigdy nie mogła opuścić miasta.
Architekt Kallikrates ukończył świątynię około 420 roku p.n.e., w przerwie wojny, podczas pokoju Nikiasza. Ma około 8 metrów długości, 5,5 szerokości i 7 wysokości, z białego marmuru pentelickiego, i budowano ją etapami, w miarę jak pozwalały pieniądze. Kolumny są krótkie i przysadziste jak na porządek joński.
Przyjrzyj się fryzowi, który otaczał świątynię, z bitwami Greków i zwycięstwem nad Persami pod Platejami oraz zgromadzeniem bogów: Ateny, Zeusa i Posejdona. Płyty na budowli to kopie; oryginały są w Muzeum Akropolu i w British Museum.
Około 410 roku p.n.e. dodano balustradę, by nikt nie spadł z bastionu. Jej reliefy pokazują Wiktorie przy pracy: ustawiające trofea i idące w procesji.
Jedna z nich rozwiązuje sandał, w szacie zsuwającej się z ramienia: przykład „mokrej draperii”, w której tkanina przylega do ciała. Dziś znajduje się w Muzeum Akropolu.
Pod koniec XVII wieku Osmanowie rozebrali świątynię i wmurowali jej kamienie w swoje umocnienia. W latach trzydziestych XIX wieku, gdy ten mur zburzono, znaleziono jej części i świątynia znów wstała. Rozebrano ją ponownie w 1998 roku, by wymienić posadzkę, a trzecia renowacja zakończyła się w 2010 roku.
Samego kultu pilnowała kapłanka Ateny Nike, wybierana losowo, jak w demokracji.
Nike, bogini zwycięstwa, jest zwykle przedstawiana ze skrzydłami. Nie tu. Ateńczycy nazywali później jej posąg Bezskrzydłą Wiktorią i narodziła się opowieść: odebrali jej skrzydła, by nigdy nie mogła opuścić miasta.
Architekt Kallikrates ukończył świątynię około 420 roku p.n.e., w przerwie wojny, podczas pokoju Nikiasza. Ma około 8 metrów długości, 5,5 szerokości i 7 wysokości, z białego marmuru pentelickiego, i budowano ją etapami, w miarę jak pozwalały pieniądze. Kolumny są krótkie i przysadziste jak na porządek joński.
Przyjrzyj się fryzowi, który otaczał świątynię, z bitwami Greków i zwycięstwem nad Persami pod Platejami oraz zgromadzeniem bogów: Ateny, Zeusa i Posejdona. Płyty na budowli to kopie; oryginały są w Muzeum Akropolu i w British Museum.
Około 410 roku p.n.e. dodano balustradę, by nikt nie spadł z bastionu. Jej reliefy pokazują Wiktorie przy pracy: ustawiające trofea i idące w procesji.
Jedna z nich rozwiązuje sandał, w szacie zsuwającej się z ramienia: przykład „mokrej draperii”, w której tkanina przylega do ciała. Dziś znajduje się w Muzeum Akropolu.
Pod koniec XVII wieku Osmanowie rozebrali świątynię i wmurowali jej kamienie w swoje umocnienia. W latach trzydziestych XIX wieku, gdy ten mur zburzono, znaleziono jej części i świątynia znów wstała. Rozebrano ją ponownie w 1998 roku, by wymienić posadzkę, a trzecia renowacja zakończyła się w 2010 roku.
Samego kultu pilnowała kapłanka Ateny Nike, wybierana losowo, jak w demokracji.