Opis
Plaka to stare serce Aten, labirynt wąskich uliczek i neoklasycystycznych domów otulający północne i wschodnie zbocza Akropolu. Jej przydomek, „Dzielnica Bogów”, wziął się od Akropolu nad nią i licznych stanowisk archeologicznych wokół.
Ulica Adrianu, główna ulica dzielnicy, dzieli ją na dwie części: Kato Plaka, dolną, w stronę placu Syntagma i Monastiraki, oraz Ano Plaka, górną, wspinającą się tuż pod Akropol.
Wyżej Anafiotika wygląda jak grecka wyspa przeniesiona do stolicy. Budowniczowie z cykladzkiej wyspy Anafi przybyli w XIX wieku do pracy przy pałacu króla Ottona i postawili tu domy takie jak u siebie.
Efekt to czyste Cyklady: małe białe sześciany, bugenwille i zaułki kończące się schodami albo maleńkimi tarasami z widokiem na miasto. Zostało tylko 45 domów, a uliczki nie mają nazw.
Starożytne Ateny są zawsze blisko. Plaka stoi na dawnych dzielnicach mieszkalnych antycznego miasta, a niektóre ulice, jak Adrianu i Tripodon, biegną szlakami wytyczonymi jeszcze w starożytności. Dzielnica graniczy z Agorą Rzymską i Biblioteką Hadriana, odkopanymi po pożarze, który w 1884 roku strawił dużą część Plaki.
Przy ulicy Tripodon, w małym ogrodzie, stoi pomnik Lizykratesa, niewielka okrągła budowla wzniesiona przez zamożnego mecenasa dla uczczenia zwycięstwa jego chóru w konkursie w 335 roku p.n.e. Później kupili go francuscy kapucyni i urządzili w nim bibliotekę swojego klasztoru, w którym gościł Lord Byron.
Na deszczową godzinę Plaka ma mnóstwo muzeów, a wśród nich Muzeum Greckiej Sztuki Ludowej, Muzeum Żydowskie Grecji i Muzeum Greckich Ludowych Instrumentów Muzycznych.
Nazwa ma dwa możliwe źródła: jedni wywodzą ją od arwanickich słów oznaczających „Stare Ateny”, inni od marmurowej płyty, która niegdyś wyznaczała centralne skrzyżowanie. Tak czy inaczej, aż do XIX wieku „Plaka” oznaczała tylko zakątek wokół pomnika Lizykratesa.
Po dziesięcioleciach upadku w czasach powojennego boomu budowlanego, samochodów i masowej turystyki dzielnicę uratował plan ochrony z lat 80. Dziś wszystkie instalacje, od wody po internet, biegną w podziemnych tunelach, i to jedyna taka dzielnica w Atenach.
Ulica Adrianu, główna ulica dzielnicy, dzieli ją na dwie części: Kato Plaka, dolną, w stronę placu Syntagma i Monastiraki, oraz Ano Plaka, górną, wspinającą się tuż pod Akropol.
Wyżej Anafiotika wygląda jak grecka wyspa przeniesiona do stolicy. Budowniczowie z cykladzkiej wyspy Anafi przybyli w XIX wieku do pracy przy pałacu króla Ottona i postawili tu domy takie jak u siebie.
Efekt to czyste Cyklady: małe białe sześciany, bugenwille i zaułki kończące się schodami albo maleńkimi tarasami z widokiem na miasto. Zostało tylko 45 domów, a uliczki nie mają nazw.
Starożytne Ateny są zawsze blisko. Plaka stoi na dawnych dzielnicach mieszkalnych antycznego miasta, a niektóre ulice, jak Adrianu i Tripodon, biegną szlakami wytyczonymi jeszcze w starożytności. Dzielnica graniczy z Agorą Rzymską i Biblioteką Hadriana, odkopanymi po pożarze, który w 1884 roku strawił dużą część Plaki.
Przy ulicy Tripodon, w małym ogrodzie, stoi pomnik Lizykratesa, niewielka okrągła budowla wzniesiona przez zamożnego mecenasa dla uczczenia zwycięstwa jego chóru w konkursie w 335 roku p.n.e. Później kupili go francuscy kapucyni i urządzili w nim bibliotekę swojego klasztoru, w którym gościł Lord Byron.
Na deszczową godzinę Plaka ma mnóstwo muzeów, a wśród nich Muzeum Greckiej Sztuki Ludowej, Muzeum Żydowskie Grecji i Muzeum Greckich Ludowych Instrumentów Muzycznych.
Nazwa ma dwa możliwe źródła: jedni wywodzą ją od arwanickich słów oznaczających „Stare Ateny”, inni od marmurowej płyty, która niegdyś wyznaczała centralne skrzyżowanie. Tak czy inaczej, aż do XIX wieku „Plaka” oznaczała tylko zakątek wokół pomnika Lizykratesa.
Po dziesięcioleciach upadku w czasach powojennego boomu budowlanego, samochodów i masowej turystyki dzielnicę uratował plan ochrony z lat 80. Dziś wszystkie instalacje, od wody po internet, biegną w podziemnych tunelach, i to jedyna taka dzielnica w Atenach.