Opis
Biblioteka Hadriana to ruiny wielkiego kompleksu zbudowanego przez cesarza Hadriana w 132 roku n.e. po północnej stronie Akropolu, obok Agory Rzymskiej w Atenach. Była biblioteką, owszem, ale także ogrodem, salą wykładową i placem publicznym.
Plan wzorowano na rzymskim forum: wysoki mur z jednym wspaniałym wejściem, dziedziniec otoczony kolumnami i długi ozdobny basen pośrodku. W ruinach zachowała się część wejścia z wysokimi kolumnami z marmuru karystyjskiego.
Po wschodniej stronie w szafach trzymano rolki papirusu. Obok znajdowały się czytelnie, a narożniki służyły jako sale wykładowe. Stropy były z pozłacanego drewna, a ściany pokrywały marmury i malowidła.
Potem, w 267 roku, najechali Herulowie i zniszczyli ją. Prefekt Herkuliusz odbudował ją w latach 407–412, a znalazła się wewnątrz murów miejskich.
Miejsce nigdy nie przestało być używane. Jeden po drugim wzniesiono tu trzy kościoły, których pozostałości zachowały się wszystkie: czteroabsydowy tetrakonch w V wieku, trójnawową bazylikę w VII, a w XII Megali Panagia, pierwszą katedrę miasta.
Nie przegap kolosalnej statuy Nike, bogini zwycięstwa, odkopanej tu w 1988 roku i wystawionej na miejscu.
Hadrian kochał Ateny i obdarował je kilkoma z najwspanialszych budowli. Biblioteka była jedną z nich i leżała blisko Agory Rzymskiej, będącej wówczas targiem oliwy. Biblioteka otwierała się na nią przez portyk z przyczółkiem.
Stoi obok Wieży Wiatrów, więc oba starożytne miejsca łatwo zobaczyć jedno po drugim. Razem dają dobre wyobrażenie o rzymskim mieście, które znał Hadrian, z jego targiem, biblioteką i ogrodami, oraz o kościołach, które przyszły później.
Plan wzorowano na rzymskim forum: wysoki mur z jednym wspaniałym wejściem, dziedziniec otoczony kolumnami i długi ozdobny basen pośrodku. W ruinach zachowała się część wejścia z wysokimi kolumnami z marmuru karystyjskiego.
Po wschodniej stronie w szafach trzymano rolki papirusu. Obok znajdowały się czytelnie, a narożniki służyły jako sale wykładowe. Stropy były z pozłacanego drewna, a ściany pokrywały marmury i malowidła.
Potem, w 267 roku, najechali Herulowie i zniszczyli ją. Prefekt Herkuliusz odbudował ją w latach 407–412, a znalazła się wewnątrz murów miejskich.
Miejsce nigdy nie przestało być używane. Jeden po drugim wzniesiono tu trzy kościoły, których pozostałości zachowały się wszystkie: czteroabsydowy tetrakonch w V wieku, trójnawową bazylikę w VII, a w XII Megali Panagia, pierwszą katedrę miasta.
Nie przegap kolosalnej statuy Nike, bogini zwycięstwa, odkopanej tu w 1988 roku i wystawionej na miejscu.
Hadrian kochał Ateny i obdarował je kilkoma z najwspanialszych budowli. Biblioteka była jedną z nich i leżała blisko Agory Rzymskiej, będącej wówczas targiem oliwy. Biblioteka otwierała się na nią przez portyk z przyczółkiem.
Stoi obok Wieży Wiatrów, więc oba starożytne miejsca łatwo zobaczyć jedno po drugim. Razem dają dobre wyobrażenie o rzymskim mieście, które znał Hadrian, z jego targiem, biblioteką i ogrodami, oraz o kościołach, które przyszły później.