Opis
Erechtejon to elegancka jońska świątynia po północnej stronie Akropolu w Atenach, ta z sześcioma marmurowymi dziewczętami podtrzymującymi portyk. Był to czynny przybytek Akropolu, zbudowany na śladach legendy: Atena i Posejdon chcieli oboje zdobyć Ateny.
Posejdon uderzył w skałę trójzębem i wytrysnęło źródło słonej wody. Atena zasadziła drzewo oliwne i wygrała. W dachu północnego portyku jest otwór, rzekomo w miejscu, którędy wpadł piorun, a w skale poniżej ślady, które mają być śladami trójzębu.
Partenon był okazalszy, ale tutaj stał dawny drewniany posąg oliwny Ateny Polias, opiekunki miasta, tej, którą ubierano w nową szatę na jej święto. Wokół zebrały się ołtarze, grobowce mitycznych królów i sanktuaria zbyt stare, by je ruszać.
Stąd jego dziwny kształt, niepodobny do żadnej innej świątyni greckiej: budowla idzie za nierównym terenem, a podłoga zachodniej połowy leży trzy metry niżej niż wschodniej. Jej architekt nie jest znany, choć zachowały się rachunki z budowy z lat 409–404 p.n.e.
Najpierw trzeba zobaczyć Portyk Kor: sześć kobiet wyrzeźbionych w marmurze, stojących na niskim murze i dźwigających dach południowego portyku, wszystkie zwrócone ku południowi. Te na świątyni to kopie. Pięć oryginałów jest w Muzeum Akropolu, szósty w British Museum.
Portyk północny ma wysokie kolumny jońskie, strop kasetonowy i otwór po piorunie. Obok leżał otoczony murem obszar z grobowcem mitycznego króla Kekropsa i świętym drzewem oliwnym Ateny, a krypta pod portykiem kryła dół dla węży.
Później świątynia stała się kościołem, rezydencją biskupa, a za Osmanów, być może, haremem.
Lord Elgin zabrał jedną z jej dziewcząt, co w owym czasie wywołało więcej sporów niż rzeźby Partenonu. W oblężeniu 1826–1827 ogień armat zwalił portyk dziewcząt, a odbudowano go z jego własnych kamieni w latach 1837–1840, jako pierwszą dużą rekonstrukcję świątyni.
Koniecznie zobacz
• Portyk Kor.
• Portyk północny.
• Święty obszar.
Czy wiesz, że…?
• Rzymianom dziewczęta tak się podobały, że skopiowali je dla Forum Augusta i Willi Hadriana w Tivoli.
• Uczeni wciąż spierają się, czy to ten budynek starożytni autorzy nazywali Erechtejonem: nazwa po prostu się przyjęła.
Posejdon uderzył w skałę trójzębem i wytrysnęło źródło słonej wody. Atena zasadziła drzewo oliwne i wygrała. W dachu północnego portyku jest otwór, rzekomo w miejscu, którędy wpadł piorun, a w skale poniżej ślady, które mają być śladami trójzębu.
Partenon był okazalszy, ale tutaj stał dawny drewniany posąg oliwny Ateny Polias, opiekunki miasta, tej, którą ubierano w nową szatę na jej święto. Wokół zebrały się ołtarze, grobowce mitycznych królów i sanktuaria zbyt stare, by je ruszać.
Stąd jego dziwny kształt, niepodobny do żadnej innej świątyni greckiej: budowla idzie za nierównym terenem, a podłoga zachodniej połowy leży trzy metry niżej niż wschodniej. Jej architekt nie jest znany, choć zachowały się rachunki z budowy z lat 409–404 p.n.e.
Najpierw trzeba zobaczyć Portyk Kor: sześć kobiet wyrzeźbionych w marmurze, stojących na niskim murze i dźwigających dach południowego portyku, wszystkie zwrócone ku południowi. Te na świątyni to kopie. Pięć oryginałów jest w Muzeum Akropolu, szósty w British Museum.
Portyk północny ma wysokie kolumny jońskie, strop kasetonowy i otwór po piorunie. Obok leżał otoczony murem obszar z grobowcem mitycznego króla Kekropsa i świętym drzewem oliwnym Ateny, a krypta pod portykiem kryła dół dla węży.
Później świątynia stała się kościołem, rezydencją biskupa, a za Osmanów, być może, haremem.
Lord Elgin zabrał jedną z jej dziewcząt, co w owym czasie wywołało więcej sporów niż rzeźby Partenonu. W oblężeniu 1826–1827 ogień armat zwalił portyk dziewcząt, a odbudowano go z jego własnych kamieni w latach 1837–1840, jako pierwszą dużą rekonstrukcję świątyni.
Koniecznie zobacz
• Portyk Kor.
• Portyk północny.
• Święty obszar.
Czy wiesz, że…?
• Rzymianom dziewczęta tak się podobały, że skopiowali je dla Forum Augusta i Willi Hadriana w Tivoli.
• Uczeni wciąż spierają się, czy to ten budynek starożytni autorzy nazywali Erechtejonem: nazwa po prostu się przyjęła.